Vader en dochter…

Een vrouw viert over een tijdje haar 40e verjaardag, en ze is van plan om daar met haar familie en vrienden een groot feest van te maken. En hoewel deze vrouw nog niet zeker wist of haar vader van plan was dan ook te komen, wil ze dat niet afwachten en geeft ze aan hem aan dat ze liever niet heeft dat hij op haar feest komt, omdat dat voor haar te veel spanningen oplevert met de andere mensen die ze dan ook heeft uitgenodigd, en die in haar leven inmiddels een belangrijkere plaats dan haar vader innemen, nu hij al vele jaren in het verre buitenland woont.

Haar ouders zijn gescheiden toen ze zes jaar was, en al vrij snel daarna weigerde haar vader nog met haar moeder te communiceren, ook al is er wel altijd een omgangsregeling geweest. De vrouw heeft in het contact met haar vader vaak spanningen ervaren, en ze heeft er ook nog steeds last van dat haar vader haar als kind vaak als boodschapper tussen haar moeder en hem gebruikte.

Maar zoals elk kind houdt ze van haar vader, en blijft ze opzoek naar zijn liefde, zijn goedkeuring, zijn waardering, ongeacht hoe vaak ze hierin al is teleurgesteld. Ze is loyaal, en ze wil hem nog steeds graag bij haar leven betrekken. Maar tot haar spijt merkt ze – zeker sinds ze volwassen is – steeds bewuster dat zijn belangstelling voor haar maar zeer beperkt is. Enerzijds geeft hij af en toe aan dat hij het vervelend vindt dat ze hem niet uit zichzelf meer over haar leven vertelt, maar aan de andere kant vraagt hij er zelden zelf naar, en als ze een keer wel iets vertelt, vraagt hij niet door, ervaart ze geen echte interesse van hem, en dan stopt ze maar weer met vertellen. Vaak begint hij dan zelf al snel weer over iets uit zijn eigen leven.

Ze heeft haar vader ook al lange tijd niet gezien, en ze vindt haar verjaardag, voor haar toch een mijlpaal, niet het goede moment om haar vader voor het eerst na al die tijd weer te zien. Uiteindelijk besluit ze daarom om dit gewoon aan haar vader voor te leggen, hem te vertellen hoe ze zich hierover voelt en hem daarom te vragen niet te komen. Ze geeft aan dat ze hem graag op de hoogte wil houden van de voorbereidingen, en hem achteraf foto’s wil sturen, om hem er zo wel bij te betrekken, maar dat ze liever niet heeft dat hij komt, zo hij dat al van plan was.

Tot haar verdriet en teleurstelling reageerde haar vader alsof hij door een wesp werd gestoken, hij stond niet open voor haar gevoel hierover, hij luisterde niet meer naar haar wensen voor deze dag, gaf aan zich uitgesloten te voelen en daarom ook niet op de hoogte te hoeven worden gehouden, en trok het zo helemaal naar zichzelf toe, zonder zich ook maar enigszins te verdiepen in de redenen die ertoe hebben geleid dat ze deze voor haar zo lastige stap zette. Hij nam het haar kwalijk dat ze voor zichzelf koos door hem te vragen weg te blijven, en gaf als inhoudelijke reactie alleen dat hij verwachtte dat gasten zich op een verjaardag behoren te kunnen gedragen, dus dat hij het probleem niet zag.

Dan denkt de vrouw terug aan de weigering van haar vader om na de scheiding nog een normaal contact met haar moeder te onderhouden, iets dat voor haar jarenlang veel spanningen heeft veroorzaakt. De vrouw denkt ook terug aan de paar keer in het verleden dat ze haar ouders nog samen heeft gezien, bij die paar activiteiten op school waar ze niet apart naar toe konden gaan. Haar vader stelde zich steeds zeer afwijzend op naar haar moeder toe, bleef zo ver mogelijk bij haar uit de buurt, waardoor ze zich gespleten voelde: moest ze nu naar hem toe gaan na de voorstelling of naar haar? Ze vond dat destijds erg lastig. Dus toen hij dit zei, dacht ze er vooral aan dat hij degene is die steeds voor problemen zorgde, en niet haar moeder.

We bespraken samen dat iedereen projecteert. Dat veel mensen anderen verwijten wat ze zelf juist doen. Gedrag dat ze zelf vertonen, herkennen ze niet bij zichzelf, maar beschuldigen ze wel anderen van. De vrouw was verdrietig, ze had niets liever gedaan dan deze mijlpaal in haar leven ook met haar vader delen, en zo misschien het contact met hem, waarin ze veel heeft gemist, weer wat beter te krijgen. Maar ook deze kans liet haar vader liggen. Zoals hij het al zo vaak had laten afweten, haar zo vaak al had gekwetst.

Ook al deed zijn reactie haar echt pijn, ze was blij dat ze dit onderwerp al bijtijds aan de orde had gesteld, en dat ze haar teleurstelling over zijn afwijzende reactie nu al kon verwerken, zodat ze daar op haar feest wel overheen zou zijn en volop zou kunnen genieten. En ze was trots op zichzelf omdat ze hier goed mee om was gegaan, haar boodschap vanuit zichzelf en zonder kritiek had kunnen uiten. Dat hij die niet zo heeft kunnen ontvangen, gaf voor haar alleen maar aan dat hij blijkbaar niets had geleerd van het verleden, zich niet had ontwikkeld, en nog steeds alleen maar zijn eigen kant van het geheel kon zien, zich nog steeds niet in haar wilde inleven, maar om zich heen begon te ‘slaan’ zodra dingen niet gingen zoals hij wilde. En hiermee sloot ze haar hart voor hem weer wat meer, hoe graag ze het ook anders had gezien.

In alle relaties die we met elkaar hebben, hoort er een balans te zijn tussen geven en nemen. De relatie tussen ouder en kind is hier een uitzondering op: ouders geven en kinderen nemen. Als de ouders vooral geven, en de kinderen vooral nemen, kan het toch door beiden als een prima relatie worden ervaren. Ook als de kinderen al volwassen zijn, blijft dit principe meestal overheersen, al zullen kinderen vaak wel te hulp schieten als een ouder voor kortere of langere tijd hulpbehoevend wordt. Het is een natuurlijk proces, dat de betrokkenheid van een ouder naar een kind toch anders, sterker, meer begripvol is, dan andersom. Wat kinderen van hun ouders ontvangen, geven ze weer door aan hun eigen kinderen, en zo wordt de balans weer hersteld.
En daar waar dit niet zo is, waar een ouder meer van een kind verwacht dat hij zelf bereid is te geven, daar doet dat extra veel pijn.

« Terug naar overzicht

Copyright: mensinrelatie.nl

Webdesign: Prode

×